|
|
Please choose a language/ Παρακαλώ διαλέξτε γλώσσα:
Please choose a language/ Παρακαλώ διαλέξτε γλώσσα:
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
Για το νέο βιβλίο του συγγραφέα η κριτική έχει επισημάνει, ανάμεσα σ’ άλλα, τα πιο κάτω:
«Όλα είναι εμπνευσμένα από τη συγκλονιστική περιπέτεια του τόπου μας, που μέσα σε μισό αιώνα έφερε τόσες ανατροπές όσες δεν έφεραν όλοι οι προηγούμενοι αιώνες μαζί: απελευθερωτικός αγώνας, ανταρσία, πραξικόπημα, εισβολή, ξεριζωμός. Οι ήρωες των διηγημάτων είναι απλοί, καθημερινοί άνθρωποι του λαού που ζουν ο καθένας το δικό του προσωπικό δράμα, με δύναμη ψυχής, πίστη και εγκαρτέρηση, δεμένοι στο χώμα της γης τους, διπλά θύματα των ισχυρών της γης από τη μια, μα και κάποιων φιλόδοξων επωνύμων που καθόλου δεν τους υπολόγισαν μπροστά στις φιλοδοξίες και τα πάθη τους. Τις τραγωδίες τούτων των θυμάτων φωτίζει με την ευαισθησία του ο συγγραφέας, μετουσιώνοντάς τες σε μια γλαφυρή διήγηση, δοσμένη ρεαλιστικά, αντικειμενικά, αποστασιοποιημένα....Τα διηγήματα του Κώστα Γιωργαλλίδη, που εμπλουτίζουν πιστεύουμε, την κλασσική διηγηματογραφία, διαβάζονται άνετα κι ευχάριστα μέσα σε μια ατμόσφαιρα αυθόρμητης οικειότητας».
Ένα δείγμα γραφής:
«Πολλές φορές του ’ρχόταν να πάρει σβάρνα όλες τις πρεσβείες των μεγάλων, να τους βάλει φωτιά. Ίσως ταράξει την απάθειά τους, ίσως τραβήξει την προσοχή του κόσμου. Ίσως γραφτεί κάτι στις εφημερίδες, ίσως βουίξει κάποιο ραδιόφωνο δικό μας ή ξένο πως υπάρχουν ακόμη άνθρωποι σ΄ αυτό τον κόσμο, τον πολιτισμένο, που ’φτασε μέχρι το φεγγάρι... άνθρωποι που δεν τους επιτρέπεται να γυρίσουν και να ζήσουν στα δικά τους τα σπίτια, στους τόπους που γεννήθηκαν κι αναστήθηκαν και στη γη τους που πότισαν με αίμα και ζύμωσαν με ιδρώτα και μόχθο.
Άλλοτε πάλι έκαμνε πιο παράτολμα σχέδια. Να πάρει το κυνηγετικό του, να ζωστεί τα φυσίγγια, να φορτωθεί εκρηκτικές ύλες. Να περάσει κρυφά στο χωριό του, να σκαρφαλώσει στο καμπαναριό της εκκλησιάς του Αρχαγγέλου, που της έχουν γκρεμίσει το σταυρό και την έχουν κάμει τζαμί, να βαρέσει την καμπάνα, να βουίξει το χωριό από τη μελωδία της, όπως παλιά κάθε Ανάσταση. Να φρουμάξουν οι Τούρκοι από το κακό τους. Θα τον κτυπούσαν, θα τον πυροβολούσαν. Στο τέλος θα τον σκότωναν.. θα ΄χε τουλάχιστον μια ελπίδα να τον έθαβαν στο νεκροταφείο του χωριού του... χωρίς κηδεία σίγουρα, χωρίς τάξη θρησκευτική... Ή ακόμα στη χειρότερη περίπτωση θα ’σκαβαν κανένα λάκκο και θα τον έθαβαν όπως, όπως, σαν σκυλί, θα ’ταν όμως τουλάχιστον σε χώμα φιλόξενο, στο χώμα του χωριού του. Όχι όπως τη γριά του, που την έθαψαν σε ξένο τόπο... στο προσφυγικό νεκροταφείο... μακριά από τις ρίζες της, ξέχωρα από τους δικούς της...»
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Για το νέο βιβλίο του συγγραφέα η κριτική έχει επισημάνει, ανάμεσα σ’ άλλα, τα πιο κάτω:
«Όλα είναι εμπνευσμένα από τη συγκλονιστική περιπέτεια του τόπου μας, που μέσα σε μισό αιώνα έφερε τόσες ανατροπές όσες δεν έφεραν όλοι οι προηγούμενοι αιώνες μαζί: απελευθερωτικός αγώνας, ανταρσία, πραξικόπημα, εισβολή, ξεριζωμός. Οι ήρωες των διηγημάτων είναι απλοί, καθημερινοί άνθρωποι του λαού που ζουν ο καθένας το δικό του προσωπικό δράμα, με δύναμη ψυχής, πίστη και εγκαρτέρηση, δεμένοι στο χώμα της γης τους, διπλά θύματα των ισχυρών της γης από τη μια, μα και κάποιων φιλόδοξων επωνύμων που καθόλου δεν τους υπολόγισαν μπροστά στις φιλοδοξίες και τα πάθη τους. Τις τραγωδίες τούτων των θυμάτων φωτίζει με την ευαισθησία του ο συγγραφέας, μετουσιώνοντάς τες σε μια γλαφυρή διήγηση, δοσμένη ρεαλιστικά, αντικειμενικά, αποστασιοποιημένα....Τα διηγήματα του Κώστα Γιωργαλλίδη, που εμπλουτίζουν πιστεύουμε, την κλασσική διηγηματογραφία, διαβάζονται άνετα κι ευχάριστα μέσα σε μια ατμόσφαιρα αυθόρμητης οικειότητας».
Ένα δείγμα γραφής:
«Πολλές φορές του ’ρχόταν να πάρει σβάρνα όλες τις πρεσβείες των μεγάλων, να τους βάλει φωτιά. Ίσως ταράξει την απάθειά τους, ίσως τραβήξει την προσοχή του κόσμου. Ίσως γραφτεί κάτι στις εφημερίδες, ίσως βουίξει κάποιο ραδιόφωνο δικό μας ή ξένο πως υπάρχουν ακόμη άνθρωποι σ΄ αυτό τον κόσμο, τον πολιτισμένο, που ’φτασε μέχρι το φεγγάρι... άνθρωποι που δεν τους επιτρέπεται να γυρίσουν και να ζήσουν στα δικά τους τα σπίτια, στους τόπους που γεννήθηκαν κι αναστήθηκαν και στη γη τους που πότισαν με αίμα και ζύμωσαν με ιδρώτα και μόχθο.
Άλλοτε πάλι έκαμνε πιο παράτολμα σχέδια. Να πάρει το κυνηγετικό του, να ζωστεί τα φυσίγγια, να φορτωθεί εκρηκτικές ύλες. Να περάσει κρυφά στο χωριό του, να σκαρφαλώσει στο καμπαναριό της εκκλησιάς του Αρχαγγέλου, που της έχουν γκρεμίσει το σταυρό και την έχουν κάμει τζαμί, να βαρέσει την καμπάνα, να βουίξει το χωριό από τη μελωδία της, όπως παλιά κάθε Ανάσταση. Να φρουμάξουν οι Τούρκοι από το κακό τους. Θα τον κτυπούσαν, θα τον πυροβολούσαν. Στο τέλος θα τον σκότωναν.. θα ΄χε τουλάχιστον μια ελπίδα να τον έθαβαν στο νεκροταφείο του χωριού του... χωρίς κηδεία σίγουρα, χωρίς τάξη θρησκευτική... Ή ακόμα στη χειρότερη περίπτωση θα ’σκαβαν κανένα λάκκο και θα τον έθαβαν όπως, όπως, σαν σκυλί, θα ’ταν όμως τουλάχιστον σε χώμα φιλόξενο, στο χώμα του χωριού του. Όχι όπως τη γριά του, που την έθαψαν σε ξένο τόπο... στο προσφυγικό νεκροταφείο... μακριά από τις ρίζες της, ξέχωρα από τους δικούς της...»
|
|
|
|
|